iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

...ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΡΩΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙ

...ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΡΩΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙ




Έρχεσαι σε εμένα και μου παραδίδεις το παιδί σου.
Για να το καθοδηγήσω, λες.
Και να το γαλουχήσω.
Και να το φέρω πιο κοντά στις τέχνες, στα γράμματα και στον πολιτισμό.
Όμως, καλέ μου γονέα, να έχεις πρώτα σκεφτεί.

Θέλεις ας πούμε, να αγαπήσει τις τέχνες.
Όμως, όπως μου εκμυστηρεύεσαι, να μην τις αγαπήσει και τόσο,
που μετά να θέλει να γίνει καλλιτέχνης και στο επάγγελμα.
Θέλεις βέβαια, και να μάθει να γράφει σωστά τη γλώσσα μας.
Όμως, όπως και πάλι μου εξομολογείσαι,
φοβάσαι μην τυχόν «την δει» ποιητής και ονειροπαρμένος,
ή μην παρατήσει τα σχέδια και τα πλάνα του και «ξεφύγει» τελείως.
Θέλεις ασφαλώς, να γνωρίσει και τον πολιτισμό μας.
Όμως, ανησυχείς.
Ανησυχείς μην και γίνει κανένας γραφικός, μην κολλήσει στο παρελθόν.
Το μέλλον είναι σημαντικότερο, μου λες.
Αυτά μου λες.
Και μη νομίζεις, είμαι σίγουρος, αγωνιάς για εκείνο.

Όμως αγαπητέ μου γονέα, δεν σκέφτεσαι..

Αν σε ρωτήσω σχετικά με τις τέχνες,
θα μου πεις φυσικά ότι, στα νιάτα σου, ζωγράφιζες κι εσύ.
Και πώς να, η φλέβα από εκεί κρατά.
Και πόσο λυπάσαι που δεν έγινες ζωγράφος, μουσικός, χορευτής..
Αλλά για κανέναν απολύτως λόγο
δεν θα ήθελες τώρα το παιδί σου να γίνει καλλιτέχνης.
Καμιά φορά μάλιστα, με ρωτάς: «μα… είναι επαγγέλματα αυτά;»
Όμως, δεν σκέφτεσαι,
ότι ζεις σε μία χώρα που έχει αναδείξει εξαιρετικούς
μουσικούς, συνθέτες, χορογράφους, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές,
σκηνογράφους, ηθοποιούς, σχεδιαστές, φωτογράφους κλπ.
Ωστόσο, εξ αιτίας αυτής σου της ιδεοληψίας, εκείνοι δεν κατάφεραν ποτέ
να προσδώσουν την οφειλόμενη προστιθέμενη αξία στην τέχνη τους,
με ό,τι ετούτο συνεπάγεται για όλους μας.
Ούτε σκέφτεσαι ότι,
σαν λαός και σε αντίθεση με πολλούς-πολλούς άλλους,
καταπιανόμαστε με τις εικαστικές τέχνες μόνο από …χόμπι,
ενώ κάθε σχεδόν εικαστικός, νοιώθει από «ελαττωματικός» έως και ανάξιος.
Και ενδεχομένως, αύριο, ένας από αυτούς, να είναι και το παιδί σου..

Αν τώρα, σχετικά με τα γράμματα,
σε ρωτήσω ποια είναι τα πλάνα που φοβάσαι πως θα παρατήσει,
ξέρεις τι θα διαπιστώσω;
ότι  μάλλον τελικά, αναφέρεσαι στα ΔΙΚΑ ΣΟΥ πλάνα.
Στα οποία μέσα, η καλή γραφή του παιδιού σου περιέχεται μόνο
ως ένα πλουμιστό περιτύλιγμα.
Και που πάντως, πρέπει να προσέχω, μου λες,
μην αποκτήσει εξ αυτού και καμία …ελιτίστικη συμπεριφορά.
Όμως δεν σκέφτεσαι ότι,
δύο έλληνες νομπελίστες, για να μην πω πόσοι άλλοι,
πριν ακόμη θεσπιστεί το νομπέλ, τι λέω, από αρχαιοτάτων ετών,
με τα πεζά τους και τα ποιήματά τους, έχουν συνταράξει τον κόσμο.
Ούτε ότι,
όποιος γράφει έχει τέτοια δύναμη που, μια φορά, θυμάσαι θαρρώ,
κάτι σαν διάβαζες σε κάποιο βιβλίο, έσκυψες κι άλλο το κεφάλι
για να μην αντιληφθούν οι γύρω τα δάκρυα,
ναι, εκείνα τα δάκρυα που δεν μπορούσες να συγκρατήσεις.
Δεν σκέφτεσαι επίσης
ότι έχουμε γεμίσει ανορθόγραφους στην ίδια μας τη γλώσσα,
και ότι υπάρχει πια ευτέλεια τόση που,
ένα όμορφο κείμενο που θα γοητεύσει και που θα εξασκήσει το πνεύμα μας,
δεν μπορούμε να το ξεχωρίσουμε από μία μπούρδα που..
αναρτήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα.
Όμως, κυρίως, δεν σκέφτεσαι ότι με το γράψιμο,
ορισμένοι άνθρωποι (ίσως και το παιδί σου)
ανακαλύπτουν τη μοναδική δυνατότητα που διαθέτουν
να εκφράσουν τα δικά τους ανομολόγητα, κι έτσι,
να επιτύχουν μέσα τους μία στοιχειώδη ισορροπία..

Αν, τέλος, σε ρωτήσω, ποιόν άραγε θεωρείς γραφικό
και ποιό στα αλήθεια νομίζεις πως πρέπει να είναι το μέλλον στον πολιτισμό,
θα μου πεις σίγουρα ότι γραφικός είναι κάθε ένας που ασχολείται με τα «παλιά»
και ότι οραματίζεσαι μία Ελλάδα που ο έλληνας δεν θα πληρώνει δα και εισιτήριο
για να επισκεφθεί μία έκθεση ζωγραφικής πόσο μάλλον ένα Μουσείο,
άλλωστε τα εκθέματα ανήκουν δικαιωματικά σε όλους τους έλληνες,
γιατί εγώ να τα πληρώσω, μου λες.

Έτσι μου λες..

Και δεν σκέφτεσαι ότι,
αυτό το έθνος διατηρεί την πολιτιστική του μνήμη
ακριβώς ΚΑΙ ΜΟΝΟ επειδή, όπως λες,
υπάρχουν οι λιγοστοί «γραφικοί» που ασχολούνται με τα «παλιά»
και που εγώ θα τους ονόμαζα «ήρωες» που καταγράφουν, αναδεικνύουν
και προσδιορίζουν ξανά, ξανά και ξανά από την αρχή την αξία και το ειδικό βάρος
όχι των «παλιών», φίλε γονέα,
μα του μοναδικού πολιτιστικού πλούτου αυτού του τόπου!
Ακόμη, δεν σκέφτεσαι ότι,
αν δεν πληρώσεις εισιτήριο για τα Μουσεία που στεγάζουν αυτόν τον πλούτο,
στην περίπτωση που είναι ιδιωτικά, αυτά δεν θα καταφέρουν να επιβιώσουν
με αποτέλεσμα την επόμενη φορά που θα τα επισκεφθείς,
τι έκπληξη, να τα βρεις κλειστά,
αδυνατώντας έτσι να χαρίσουν σε εσένα μα και στα παιδιά σου
την ασφάλεια που νοιώθει όποιος σιγουρεύεται ότι τι,
ότι έχει ένα παρελθόν, βρε αδελφέ.
Στην περίπτωση δε που είναι δημόσια, προκειμένου να συντηρηθούν τα εκθέματα
αλλά και να διατηρηθούν οι θέσεις των εκεί εργαζόμενων,
πάλι εσύ θα πληρώσεις μέσω της συνεχώς αυξανόμενης φορολόγησης
και μάλιστα αυτό θα γίνει, ακόμη κι αν δεν επισκεφθείς ποτέ το όποιο Μουσείο..

Και βέβαια, αλίμονο, δεν σκέφτεσαι ΟΤΙ,
αν μάθουν έτσι και τα παιδιά σου, τα παιδιά μου, τα παιδιά μας,
θα δημιουργηθεί μία κοινωνία που θα έχει απαξιώσει το πολιτιστικό της προϊόν
και που, επομένως, δεν θα το σέβεται.
Για την ώρα, βλέπεις αυτήν την ασέβεια σε αρκετές περιπτώσεις.
Στα σπασμένα αγάλματα, στα ρημαγμένα αρχαία θέατρα, στα συλημένα μνημεία
ή στα κατεστραμμένα από σβησμένα τσιγάρα, από spray και από graffiti,
τέχνεργα αυτού του τόπου.
Αυτά για την ώρα..
Γιατί είμαι σίγουρος, σεβαστέ μου γονέα,
πως ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΠΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
τι θα μπορούσε να συμβεί στο παιδί σου,
τι θα μπορούσε να συμβεί σε ένα έθνος
άπαξ και προχωρήσει στην αποδόμηση του πολιτισμού του…

Έρχεσαι σε εμένα και μου παραδίδεις το παιδί σου.
Γιατί αγωνιάς για το μέλλον του.
Όμως να έρχεσαι, αφού έχεις πρώτα σκεφτεί..

 

                                                 Ηλίας Μπουντούρης
 

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα