iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Ναι, είμαστε τυχεροί..

Ναι, είμαστε τυχεροί..





Ξέρετε, η τέχνη,
δεν μας προσφέρει και τόσα πολλά τελικά.
Τουλάχιστον, όχι όσα νομίζουμε.
Κάποια τέρψη, ναι. Στιγμές ευφορίας, ναι.
Ίσως άντε και να σμιλεύει κάπως,
την όποια δυνατότητα έχουμε στο να αξιολογούμε το ωραίο γύρω μας.
Όλοι οι εκπρόσωποι της τέχνης, ‘’άξιοι’’ ή όχι (συμπεριλαμβάνομαι φυσικά και εγώ),
το πολύ μέχρι αυτό μπορούμε.
Να μορφοποιούμε δηλαδή στον κάθε ενδιαφερόμενο
την, όπως εγώ ονομάζω, δική του αισθητική συνείδηση.
Θα μου πείτε, μα είναι λίγο αυτό;
Όχι βέβαια, δεν είναι.
Όμως να…
Υπήρξαν ή υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, λίγοι..
Κάποιοι λίγοι, δουλευτές της τέχνης, που πέτυχαν την υπέρβαση.
Πρώτα μέσα τους και ύστερα, μέσα μας.
Και το πέτυχαν, ξέρετε πώς;
Με το έργο τους, με τον λόγο τους, με την φτιάξη τους την ίδια.
Και χωρίς έπαρση, ταπεινά.
Και κατάφεραν να γίνουν για κάποιους από εμάς, ήλιος λαμπερός.
Που, αφού φωτίζει τελικά τον δρόμο σου, θέλεις και εσύ να τον περπατήσεις.
Μάλιστα, σα να μην μπορείς να κάνεις κι αλλιώς.

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο σπουδαίος Κάρολος Κουν.

Έγραφα κάποτε σε ένα άρθρο μου για την εφημερίδα ‘’Καθημερινή’’,
πως ''αυτός ήταν ο αληθινά Σπουδαίος.
Και πως όποιος τον γνώρισε, ούτε που θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει ξανά
άστοχα ή επιπόλαια αυτή την λέξη, Σπουδαίος..''.
Χαρισματικός, πρωτοπόρος, οραματιστής, εργατικός,
μοναδικός εκφραστής του αρχαίου δράματος με καινοτόμες ιδέες και απόψεις,
είναι όλα λίγο πολύ γνωστά.
Το εξαιρετικό του όμως χάρισμα, αυτό που έχουν εκείνοι οι λίγοι που λέγαμε,
είναι ότι είχε τον τρόπο να σε εμπνέει.
Είχε τον τρόπο, να δημιουργεί για εσένα, για χάρη σου, ένα Όραμα!

Τούτος ο τόπος, γέννησε και κάποιους τέτοιους..
Και όσο τους μετρώ, τόσο η λίστα μεγαλώνει..
Και είμαστε τυχεροί, πολύ τυχεροί.
Να το ξέρετε…


                                                                      Ηλίας Μπουντούρης
 

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα