iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Ο Μάρτης

Ο Μάρτης



Τα πολύ παλιά χρόνια που λέτε, οι δώδεκα μήνες ήταν... αδέλφια.
Κι όχι τίποτα άλλο, ζούσαν και μια χαρά αγαπημένοι μεταξύ τους.
Τότε μάλιστα ο Μάρτης, ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου,
με δύναμη μεγάλη και ξακουστή!
Μια φορά λοιπόν, μαζεύονται όλοι μαζί και αποφασίζουν να φτιάξουν κρασί
και να το έχουν σε ένα βαγένι (βαρέλι) για να μπορούν να πίνουν όποτε ήθελαν.
Σηκώνεται τότε ο Μάρτης σαν αρχηγός και λέει στους υπόλοιπους:

''Ας ρίξω μούστο στο βαγένι πρώτος εγώ, ε, κι ύστερα, ρίχνετε κι εσείς''
''Καλά'', του λένε οι άλλοι, ''ρίξε πρώτος εσύ''.

Κι έτσι κι έγινε.

Όταν με το καλό γίνηκε το κρασί, λέει πάλι ο Μάρτης:

''Το λοιπόν, εγώ έριξα πρώτος, πρώτος και θα πιω.''
''Εντάξει'', του λένε κι οι άλλοι, ''να πιεις πρώτος.''

Τρυπάει αυτός τότε το βαγένι στο κάτω μέρος κι αρχίζει να πίνει, να πίνει, να πίνει, μέχρι…
μέχρι που το τελείωσε όλο!

Όταν έφτασε κι η σειρά του Απρίλη κι αντί να πιει, βρίσκει το βαρέλι άδειο, θύμωσε πολύ.
Ήταν ευγενής όμως ο Απρίλης και ντελικάτος και καβγάδες πολλούς δεν ήθελε.
Έτσι, τρέχει και το λέει στους άλλους.
Εκείνοι με τη σειρά τους, παρακαλούν τον Γενάρη, σαν πιο δυνατό, να τον τιμωρήσει.
Ε, τον πιάνει τότε ο Γενάρης και του τραβάει ένα βρωμόξυλο μα ένα βρωμόξυλο,
που είπε ο Μάρτης ''αμάν''..
Και σα να μην έφτανε αυτό, του παίρνει και την πρωτιά,
γίνεται αυτός δηλαδή ο πρώτος μήνας του χρόνου!

Αχ…
Κι από τότε ο Μάρτης, σαν θυμάται όλο εκείνο το κρασί που ήπιε,
γελάει και χαίρεται κι ο καιρός, ξαστερώνει!
Μα, σαν θυμάται και το ξύλο που έφαγε,
μουτρώνει, θυμώνει κι ο καιρός αστράφτει και, δακρύζει…

Κι αυτός και, καμιά φορά, ίσως κι εμείς…



                                            Ηλίας Μπουντούρης   






ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ








 

 

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα