iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Ο Νοέμβριος

Ο Νοέμβριος




Μια φορά, ο Θεός δάκρυσε..
Δεν θυμάμαι γιατί.
Δεν έχει και σημασία, υπάρχουν τόσοι λόγοι.
Όχι δάκρυα πολλά, μη νομίσετε.
Ένα όλο κι όλο, ένα, μα σπάνιο.
Και δεν το πρόλαβε...
…ήθελε Εκείνος, μα δεν το πρόλαβε.
Και το δάκρυ κύλησε.
Και έκανε δρόμο, δρόμο μακρύ και άχαρο, ώσπου,
ώσπου έπεσε σαν στάλα βροχής πάνω σε μία ..κατακόκκινη λιβελλούλα!
Ανυποψίαστη σαν ήταν, καμάρωνε την τελευταία της βόλτα πάνω από τα ήσυχα νερά μιας λίμνης.
Και την σκέπασε ολόκληρη.
Τι λέω, για την ακρίβεια, την έκλεισε μέσα Του.
Και έτσι, πήρε πια, ζωή...
Και συνέχισε το ταξίδι Του, με τις κεραίες και την ανέμελη περιέργεια της λιβελλούλας.

Και είδε πολλά το δάκρυ του Θεού..

Είδε καταχνιά κι αντάρα.
Μα και την καρτερικότητα των ανθρώπων
και την αιώνια προετοιμασία για τις βροχές που ακολουθούν.
Είδε αγωνία για το αν θα φτάσει η τροφή.
Μα και την ευλογημένη σπορά των δημητριακών
και το γιορτινό άνοιγμα των βαρελιών με το καινούριο κρασί.
Είδε αναστεναγμούς του ανέμου και κλαριά γυμνά.
Μα και τα ‘διουχταρέλλια’, τα κιτρινομαβιά, αχαμνά κρινάκια
καθώς και την προσδοκία για τη νέα ζωή και την επερχόμενη αναγέννηση της φύσης.

Και έτσι, ωρίμασε το δάκρυ του Θεού…

Κι έγινε σταγόνα λάδι στα χέρια του λιοτριβιάρη μετά το λιομάζωμα,
λευκό μαργαριτάρι στα δίχτυα των ψαράδων μετά την θαλασσοταραχή
ή χρυσό κεχριμπάρι στον κορμό του πεύκου μετά την χιλιετία..

Κι έγινε στίχος, ιερός και τελεσίδικος.
Στο χαρτί του ποιητή μα και στο στόμα ενός ολόκληρου λαού:
"άξιον εστί
της μικρής βροχής το λυπημένο πρόσωπο
κι η παρθένα ελιά το λόφο ανηφορίζοντας.."

Και έγινε Μήνας, αγνός, σεμνός και ελπιδοφόρος.
Ο  Ν ο έ μ β ρ ι ο ς … 


                                                               Ηλίας Μπουντούρης

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα