iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Ο Οκτώβριος

Ο Οκτώβριος

 

Η μικρή, διάφανη σταγόνα ξύπνησε.
Γύρισε δειλά και κοίταξε αυτόν, τον ήλιο.
Της γύρισε το κοίταγμα ο ήλιος, απαλά, σχεδόν πατρικά.
Εκείνη τότε, κατέβασε τα μάτια, σιγουρεύτηκε, ντράπηκε.
Γύρισε πάλι, σήκωσε το βλέμμα, τώρα πιο θαρρετά, σαν αυθάδικα.
Εκείνος ακόμη εκεί, φωτεινός, γενναιόδωρος, της χαμογέλασε.
Η μικρή σταγόνα, λαμπίρισε!
Έχασε την ισορροπία, κύλησε για λίγο, σταμάτησε.
Ύστερα χασμουρήθηκε, τεντώθηκε..
Και είπε χαρούμενη: σήμερα είναι η ημέρα...!

Και σηκώθηκε να χορέψει η μικρή, διάφανη σταγόνα, μόνη.
Και χόρευε και χόρευε και χόρευε..
Κι όπως έφερε μια στροφή, τα είδε, τα είδε όλα.

Τα πρώτα κυκλάμινα, τα χρυσάνθεμα, τα κόκκινα ρόδια, την πρωινή πάχνη,
μα και την ομίχλη, τα διψασμένα χωράφια, την θλίψη στα μάτια των ανθρώπων..

Στην θέση τους λοιπόν, όλα, όπως κάθε χρόνο.
Και σιγουρεύτηκε, σιγουρεύτηκε κι άλλο.
Και έτρεξε να σμίξει με τις φίλες της, τις άλλες σταγόνες.

Και όλες μαζί, έγιναν βροχή, μια βροχή που έπεσε ήσυχα, τρυφερά, μαγικά.
Και καθάρισε.
Την ματιά, την φωνή, την ψυχή μας.
Σαν μελωδία γλυκιά, από ένα λευκό πιάνο, αγαπημένο..

Και έτσι ήρθε ο Οκτώβρης


                                                      Ηλίας Μπουντούρης
 

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα