iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Ο Τσαγκάρης

Ο Τσαγκάρης




Πάντα σκυφτός πάνω από τον πάγκο του ο Τσαγκάρης…

Με σύμμαχο τα γυαλάκια του και το φως του παραθύρου
- αν ήταν τυχερός και το εργαστήρι του ήταν προσήλιο -
αλλιώς με το αδύναμο φως της λαμπίτσας του,
κατάφερε ήσυχα και ταπεινά, να  ‘’ποδέσει’’  γενιές και γενιές...
Τα σύνεργα που είχε στη διάθεσή του;
Το πολύμορφο  ''αμόνι'',
πάνω στο οποίο δούλευε το δέρμα με το ''πισταρόσφυρο''  για να  ''στανιάρει'',
τα  ''κατσαπρόκια'', που άνοιγαν τρύπες στο ''πετσί'' για να μπει η πρόκα χωρίς να το πληγώσει,
η  ''φιλετιέρα'', που προστάτευε το τακούνι από τη ''φαλτσέτα'' όταν αυτή έκοβε το δέρμα,
η  ''ξυλοράσπα'', που λίμαρε τις μύτες από τις ξυλόπροκες στο εσωτερικό του παπουτσιού,
το  ''φλόγιστρο'', με τη φλόγα του οποίου έλιωνε το κερί για το γυάλισμα του παπουτσιού,
σιγούρευε τα τελειώματα των κόμπων μετά το ράψιμο ή διόρθωνε το σχήμα των εργαλείων του,
η  ''μακινέτα'', που χρησίμευε για το άλειμμα της σόλας με κερί,
το ''λαμπούγιο'', που βοηθούσε στο άπλωμα του κεριού για το ομοιόμορφο γυάλισμα του τακουνιού,
ο ''γάντζος'', που έβγαζε πιο εύκολα το  ''καλαπόδι'' από το επιδιορθωμένο πλέον παπούτσι,
''τανάλιες'', απλές ή της  ''πόντας'' για το μοντάρισμα,
''σουβλιά'',  ''σακοράφες'', κερωμένοι σπάγκοι, ακόνια
και οπωσδήποτε ο  ''μπαρμπαλιάς'', το όρθιο μονό αμόνι,
αν ήθελε (ήθελε δεν ήθελε τι να έκανε...) να επιδιορθώσει παπούτσια και εκτός εργαστηρίου.
Ο Τσαγκάρης σαν επάγγελμα έχει πάψει πια να υπάρχει...
Τουλάχιστον με τη μορφή αυτή.
Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό.
Την ευκολία, έστω τη φαινομενική, την αγαπάμε όλοι.
Αλλά, άντε πέστο τώρα αυτό στον επίμονο κόμπο που ανεβαίνει στο λαιμό,
σα γνωρίσουμε από κοντά αυτά τα Παλιά Επαγγέλματα,
που τόσο βοήθησαν στην όποια εθνογραφική, ιστορική και λαογραφική εξέλιξη του πολιτισμού μας...


                                                                                 Ηλίας Μπουντούρης

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα