iliasbountouris

Τα γραπτά του

    /         /         /    

Το Ρ α φ ε ί ο της Θεώνης

Το   Ρ α φ ε ί ο   της   Θεώνης




Το επάγγελμα του Ράπτη, παλιό και μισοξεχασμένο,
δεν έχει βέβαια εκλείψει εντελώς
όμως δε γνωρίζει πια και τις μεγαλύτερες δόξες του..
Πατρόν, ψαλίδια, ο πήχυς σε διάφορα σχήματα,
σίδερα με κάρβουνα ή τα πρώτα ηλεκτρικά,
σαπουνάκια για το σημάδι, κλωστές, κουμπιά αμέτρητα,
ραδιόφωνο άλλης εποχής (γιατί κάπως έπρεπε να περνά η ώρα)
ενώ παίζει μουσική στα «μεσαία» ίσως και στα «βραχέα»,
ραπτομηχανές, βελόνες, καρφίτσες και μεζούρες,
συνέθεταν τη μακρινή εικόνα από το Ραφείο της Θεώνης,
ενίοτε και «εμποροραφείο» αν υπήρχε και εμπορικό πνεύμα.
Η Θεώνη προμηθευόταν τα υφάσματα από τον υφασματοπώλη - γυρολόγο
που περνούσε με το κάρο ή, αργότερα, με το τρίκυκλο.
Δουλειές με… φούντες έκανε ο «ελληνοράπτης»,
που έραβε τις φορεσιές που αποτελούντο από φουστανέλα, γιλέκο, ζωνάρια κλπ,
ο «καποράπτης», που λεγόταν και «τερζής»,
που έραβε από τραγόμαλλο τα βαριά ρούχα των χωρικών
και αργότερα βέβαια, ο «φραγκοράπτης»,
που έραβε τα …φράγκικα, τα ευρωπαϊκά δηλαδή ρούχα.

Όλα αυτά πριν το «pret a porter» εμφανιστεί και γίνει αποδεκτό, 
πολύ δειλά και καχύποπτα την μεταπολεμική περίοδο,
αλλά τελικά, εισβάλει σα σίφουνας τα τελευταία 40 χρόνια…


 

                                                    Ηλίας Μπουντούρης
 

<< Πίσω στην προηγούμενη σελίδα